حرف زیاد دارم از كجا بگم از ادمی بگم كه میاد عقده های مردونگیشوبا گفتن زن بودن من و حرفهای زشت نثار كردن نشون میده یا از محل كارم از اینجا كه معلوم نیس تا كی باشم و دوست دارم زودتر كنار خونوادم باشم و دلم تنگ شده و همش نگرانم یا ازدواج كنم كه فك نمیكنم حالا حالاها ازدواج كنم و نمیخوام دیگه به این موضوع فك كنم و حتما درسمو میخونم و كارمو پیشرفت میدم تا دیگه خونوادم ناراحت نشن و واسه خودم كسی باشم كه اگر حمایت كننده ای ندارم هركسی از راه نرسیده تو سرم نزنه و یك ادم بی مقدار و بیسواد به رخم نكشه(هر چند هركسی اندازه دانشش میفهمه و ایرادی نیست)یا به ادمایی فك كنم كه پاشونو از شهرشون بیرون نزاشتن و خودشونو محدود كردن به همین ارزوهای كوچك كه جلو رویشون میبینن و خوب خداییش یه پرنده قفسی ندیده و نمیتونه بفهمه بیرون چه خبره...

حالم خیلی خوبه و ارامش زیادی دارم دلم میخواد بیشتر و بیشتر پیشرفت كنم و دیگه میخوام مغرور باشم مغرووووووووووووور باشم دیگران باید بفهمن من كی هستم نه خونواده من...نه من خودم باهوشترین و نخبه ترین دختری كه نه با پول بالا اومد نه وجهه خونوادش كسی كه خودش تلاش كرد.

حوصله ادمای عقده ای ندارم اینكه بگن آه فلان و فلان جمع كنید تو رو خدا وقتی میفهمن كه باختن عمرشون و یه روزی به حرفها و به نتایجی خواهند رسید هرچند كه(هر كسی اندازه دانش خود میفهمه)

هورایی دخملی شاد و ناناز میره بقیه كارهاشو انجام بده.

برچسب ها: دلنوشته، حرف دل، زندگی، عشق، خدا، رازهای خوشبختی، دل نوشت،